Deze week heb ik heel veel gespeeld met de factor tijd. Zowel in mijn laatste game-ontwerpen als met de echte tijd in mijn agenda.

Maandag begon goed met twee leuke gesprekken. Allereerst mocht ik koffie komen drinken bij Rijkswaterstaat in Delft. We spraken over al hun ICT uitdagingen en hoe gaming een key factor kan zijn in het op strategisch en tactisch niveau begrijpen van al die systemen. Ik kreeg uitleg over tunnel-toezicht-systemen en het dynamisch wegen van vrachtwagens. De tunnels worden nog steeds door mensen 24 uur per dag in de gaten gehouden via grote schermen. Een tunnel noemen de specialisten bij Rijkswaterstaat overigens “een bak” wat ik dan weer beeldend vind voor de hands-on mentaliteit die ze bij die organisatie hebben. Maar als er een nieuwe fire-wall wordt geinstaleerd wordt de verbinding tussen camera en scherm voor een paar seconden verbroken. Daarom moet van te voren het risico voor iedere ‘bak’ worden afgewogen. Iets wat veel tijd kost. Hoe zou je dit kunnen vergamen? En hoe zou zo’n spel er dan uit zien? In juni praat ik hierover verder met hun team.

Na de afspraak bij Rijkswaterstaat bliepte mijn jaren 80 Casio horloge alweer voor de volgende afspraak. Dit keer Nike HQ in Hilversum. Supervet om daar eens binnen te kijken en te beleven in het coloseum, zoals dat genoemd wordt door Nike zelf. Iedereen loopt er uiteraard op Nikes en alle medewerkers mogen 2 uur per dag sporten op het werk. Alles ademt Nike uit en ik dacht: “goh die gasten hebben hun branding bijzonder goed voor mekaar!” We spraken over een nieuwe game die ingezet kan worden om met fun te leren werken volgens de Scrummethode. Hoe werkt dat met een gezamenlijk doel en welke stappen zijn er iedere keer voor nodig? Het voorbeeld was een SpaceRace game waarbij twee teams onder tijdsdruk een bemande raket naar Mars moeten lanceren. Uitdaging daarbij is dat de spelers tegelijkertijd in Nederland en de Verenigde Staten meedoen aan het spel. Dat wordt werken aan een just-in-time scoreboard en online banksysteem de komende tijd!

Later deze week speelden we voor het eerst Burgerotchi. Een live-action-game waarin spelers leren wat hun persoonlijke afweging in de praktijk is wanneer het gaat om privacy. De spelers mochten in 10 rondes van 6 minuten hun eigen Burgerotchi tevreden maken door hem / haar te voeden met pizza’s; liefde te geven via online dating; kleding online te kopen; vriendschappen op te bouwen via social media enz. enz. Alles moest echter in ruil voor gegevens. Om je pizza te laten bezorgen moest je immers NAW gegevens afgeven. Level 20 was het hoogst haalbare tevredenheidslevel dus dat was ook nog eens hard werken een uur lang. Rennen en ondertussen afwegingen maken, kan dat eigenlijk wel? Troeven in het spel waren de datalekken (er werden extra gegevenskaartjes vanaf een balkon in het speelveld geworpen), en een enveloppe met een geheim van een andere speler. Die enveloppen waren maar liefst 100 spelkaartjes waard. Dus wil je winnen of blijf je integer omgaan met die enveloppe? Ongeveer 20% van de spelers koos voor het eerste. Mooie stof tot nadenken na afloop. Burgerotchi is overigens binnen zes weken ontwikkeld en werd erg positief ontvangen. Wordt vervolgd!

Aan het einde van de week had ik nog een leuke afspraak met Hans Luyckx van IJsfontein staan. Helaas een beetje dubbel geboekt in zijn agenda maar was wel tof. En dus ondertussen ook met gamedesigner Daniel supervette idee├źn uitgewisseld voor toekomstige samenwerking. Tipje van de sluier: meer bordspellen met digitale/online componenten. Dat kwam mooi uit, terugblikkend op het gamedesign voor Nike eerder deze week ­čśë

En daarmee is deze snelle en toffe week achter de rug. De zandloper drie keer omgedraaid maar het begin is er. Het begin van nog veel meer mooie tijden die komen gaan.