Laatst sprak ik af in Amsterdam met mede gamedesigner Maureen van Me&Maureen experiencedesign. Ik ken haar van de opleiding Serious Game Design die we hebben gevolgd aan de TU Delft. Samen werkten we toentertijd aan de zgn. Hamletgame, een hele gave live-action game over diversiteit in organisaties gebaseerd op het bekende verhaal van Hamlet. Na de opleiding zijn we elkaar helaas een beetje uit het oog verloren. Tot vorig jaar. Ik kwam Maureen pardoes tegen en we spraken daarna snel af om het te hebben over games. Ze vroeg me mee te denken en te ontwerpen aan een serious boardgame voor Tradus – een online marktplaats voor grote voertuigen en machines (grondverzet en dergelijke). Erg tof project en ook de uitvoering in De Fabrique in Utrecht smaakte naar meer. Na de Tradusgame bleven we contact houden en zo ook afgelopen week. We spraken af in Café/restaurant Dauphine. Ik was er nog niet eerder geweest maar ben altijd eager naar nieuwe belevenissen en dus vond ik mezelf op een regenachtige dag terug bij de uitgang van Station Amsterdam Amstel. Langs een drukke rotonde vol leaseauto’s en vrachtverkeer liep ik langzaam naar het betreffende café. Ik was wat vroeg en Maureen zou binnen een kwartiertje arriveren. Ik liep naar binnen en trof daar een enorme ruimte aan volgestouwd met strakke tafels en stoelen. Aan de zijkant een bar met een uitverlicht wijnflessenrek van 6 meter hoog. Deze sfeer had ik nog niet eerder meegemaakt. Aan de ene kant best hip en aan de andere kant voelde het als een bedrijfskantine. Een kakofonie van ‘werkmensen’ die lekker gesprekken aan het voeren waren. Ik werd door de ober naar een tweepersoons tafeltje gebracht. Links naast me zaten een aantal dames iets te bespreken wat over HRM-processen leek te gaan. Tegenover zaten een aantal hippe designers met tekeningen en potloden aan een tafel. En aan het aangrenzende twee persoons tafeltje rechts zaten twee keurig geklede heren. Ze leken het te hebben over verzekeringen.

Een paar minuten later keek ik op van mijn laptopscherm (jaja ook de ondernemersclichés van een cappuccino met laptop in een hip café zijn mij niet onbekend). Voor me stond een breed lachende Maureen. Leuk om haar weer te zien en te horen waar ze mee bezig was. We lachten om onze persoonlijke belevenissen van de laatste tijd en uiteindelijk ging het gesprek toch weer richting gaming. Ik vertelde dat ik bezig ben met de veteranengame en trok de prototype-spelkaarten uit m’n rugtas. We speelde twee scenario’s aan de hand van de spelkaarten. De bijbehorende dobbelsteen bedachten we erbij aangezien ik die was vergeten. De aangrenzende tafel met de verzekeraars stopten direct met hun gesprek. Wat leuk spelkaarten zei de ene meneer. De ander wierp ons een vriendelijke lach toe.

Grappig!

We realiseerden ons dat wij gamedesigners dit soort tafereeltjes vaker mee maken. Of het nu in Dauphine is, het Lloyd Hotel of op een kantoor. Altijd als je bezig bent met het maken of gebruiken van spelattributen kijken mensen naar ons. Soms maken ze een flauw grapje, soms hebben ze wat zelfspot over hun eigen baan, of soms een semi-jaloerse opmerking. De rode draad is dat het anders is dan wat werkmensen normaal meemaken. Ik ben er zelfs van overtuigd dat de twee heren naast ons in Dauphine  een week of zelfs maand later nog steeds weten dat ze ons hebben gezien met die spelkaartjes . En dan hebben ze niet eens een spel gespeeld. Het zien en soms ook even aanraken van spelmateriaal is al een belevenis op zich.

En dat doet me, nerd dat ik ben, denken aan wat Captain Picard tegen Commander Data zegt in Star Trek First Contact op het moment dat hij de eerste ruimteraket met warpdrive aanraakt: “Oh Yes. For humans, touch can connect you to an object in a very personal way. It makes it seem more real!”